Het Laatste Woord: Het einde is zoek

Special | 19-02-2012 -

Ronald Meeus (38) is zwervend redactielid van ons zusterblad GUNKmagazine en schrijft al veertien jaar over videogames, nieuwe media en technologie voor bladen als De Morgen, Knack en Clickx. Om de twee weken heeft hij op 9lives het laatste woord over een actueel onderwerp uit de wereld der videogames.

Dus Call of Duty: Black Ops heeft het beste videogame-einde aller tijden? Loop een eind neuken! De verhalende climax van de game steunde op één enkele story twist, die niet eens zo bijzonder origineel was: als je David Finchers Fight Club hebt gezien, of het boek van Chuck Palahniuk waarop die film gebaseerd was, zou je de verhaalkronkel die Black Ops wellicht bovenaan de lijst bracht zelfs een stevig staaltje plagiaat durven noemen.


En er zitten nog wel meer rare kronkels in de lijst van vijftig beste verhaaleindes in videogames, die afgelopen week werd gepubliceerd door het Guinness Book of World Records. De alomtegenwoordigheid van Call of Duty-games is om te beginnen erg vreemd. De twee Modern Warfares, die allebei een vrij hoge notering in de lijst hebben, sloten af met een poepgewoon Hollywood-einde, dat geen noemenswaardige spanningsboog afsloot, geen boodschap of thema had, en je ook niet meteen verbijsterde, verraste of ontroerde.

Hetzelfde geldt voor Halo: Reach, dat op nummer twee staat. Goed, die heroïsche epiloog hakte er wel een beetje in, maar toch: er zitten games in de lijst wier einde je met je bek wagenwijd open achterliet en die zitten ofwel ergens achteraan in de toptien, ofwel zelfs op één van de achterbanken in de lijst. Ik heb het over BioShock (plaatsje 35 alstublieft!) en diens climactische observatie over de waarde van vrije wil. Over het op een veel te strenge zesde plaats genoteerde Red Dead Redemption en diens naturalistische coup de théâtre aan het einde van John Marstons verhaallijn. Over de tien of meer snerpende manieren waarop Heavy Rain - op een ridicule tiende plaats - aan zijn einde kwam. Dàt zijn het soort verhaalfinales die andere gamemakers moeten nastreven voor de toekomst: er zit meer in videogames dan een medium dat zich kan meten met de doorsnee Hollywoodfilm.

Nu, over dit soort dingen valt natuurlijk tot in de eeuwigheid te discussiëren. Maakt het iets uit hoe ik persoonlijk erover denk en welke games er al dan niet op hun plaats zijn in zo'n top vijftig? Tuurlijk niet. Maakt jullie oordeel een verschil? Ook niet, klojo's! Hoe de finale en het naspel van een game je pakt, dat is tenslotte de allerindividueelste expressie van de allerindvidueelste emotie, en valt eigenlijk niet te kwantificeren. Maar toch denk ik dat de Guinness-lijst, als voorzichtige aanzet tot een canon van beste videogame-eindes, een meer dan vertekend beeld geeft. Kijk om te beginnen opnieuw naar de hoge concentratie Call of Duty-games die erin zitten: typisch het soort spellen die ook worden gekocht door spelers die maar één of twee games per jaar kopen, en dus minder vergelijkingsstof in huis hebben dan lui die hun halve maandloon uitgeven aan videospellen. Als FIFA 12 een verhaallijn zou hebben, zou die game òòk vooraan in de toptien staan. Dit soort resultaten krijg je nu eenmaal als je een lijst opstelt op basis van populaire stemming via het internet, zoals de Guinness-lijst tot stand is gekomen. Maar het populairste is niet noodzakelijk het beste. Dat geldt bij games evengoed als bij films, boeken en muziek: populariteit is niet altijd - ik zou zelfs durven zeggen: meestal niet - een indicatie van kwaliteit. One million flies can't be wrong: eat more shit!

Verder alle sympathie voor eenieders mening en het recht om die te verkondigen, hoor. Maar als je het hebt over een lijst van vijftig beste videogame-eindes aller tijden, zit je op een heel ander plan bezig: dat van de kritiek. Gamecritici geven weliswaar een hovaardig en allerindividueelst oordeel net als iedereen, maar ze hebben hun opinieleiderschap moeten verdienen, hebben in de regel méér games in hun fikken gehad dan een gemiddelde speler, en hebben een visie over het medium die gebundeld wordt in een soort canon. Democratie werkt niet in de kritiek. De vox populi is niet streng genoeg om het medium vooruit te stuwen, wat eveneens een van de functies van een gamereviewer is. Lui die worden betaald om een mening te hebben en te publiceren over videogames, zoals ondergetekende en zijn duizenden collega's wereldwijd, mogen niet tevreden zijn als een game op gelijke hoogte staat met een gemiddelde Hollywoodfilm: het moet béter zijn, godverdomme! Minder verwachten dan dat zou onfair zijn ten opzichte van het medium.

(P.S. Hier is de lijst nog eens:)
50. Resident Evil 4
49. Star Wars: Knights of the old Republic
48. Ratchet & Clank: a Crack in Time
47. Crysis 2
46. The Elder Scrolls IV: Oblivion
45. Call of Duty: World at War
44. Star Wars: The Force Unleashed II
43. Half-Life 2: Episode Two
42. Super Metroid
41. The Legend of Zelda: Twilight Princess
40. New Super Mario Bros. Wii
39. inFamous
38. Fallout 3
37. Grand Theft Auto: San Andreas
36. Gears of War 2
35. BioShock
34. Starcraft II: Wings of Liberty
33. Sonic Adventures 2
32. Metal Gear Solid 3: Snake Eater
31. Kingdom Hearts II
30. Mass Effect
29. Super Mario Galaxy
28. Sonic the Hedgehog
27. Metal Gear Solid
26. Assassin's Creed II
25. Assassin's Creed
24. Shadow of the Colossus
23. Call of Duty 4: Modern Warfare
22. Kingdom Hearts
21. Uncharted 2: Among Thieves
20. Super Mario Galaxy 2
19. Mass Effect 2
18. Grand Theft Auto IV
17. Portal 2
16. Assassins Creed: Brotherhood
15. Prince of Persia: The Sands of Time
14. Halo: Combat Evolved
13. Halo 3
12. Pokemon Black and White
11. Super Mario Bros
10. Heavy Rain
9. Final Fantasy VII
8. Metal Gear Solid 4
7. Portal
6. Red Dead Redemption
5. God of War
4. Call of Duty: Modern Warfare 2
3. The Legend of Zelda: Ocarina of Time
2. Halo: Reach
1. Call of Duty: Black Ops

Conclusie